18 jun 2010

Het verhaal van Hovik Zhamkochyan

Hovik Zhamkochyan, een bekende bokser uit Geraardsbergen, gaat binnenkort voor de Europese titel. MIG had een gesprek met hem.

Op zaterdag 5 juni won Hovik Zhamkochyan tijdens het boksgala van de gebroeders Delannoit in de Veldmuis te Geraardsbergen met sprekend gemak zijn kamp op punten. De 28-jarige Hovik, een genaturaliseerde Armeense Geraardsbergenaar, is klaar voor de grote sprong. De man verkeert in de vorm van zijn leven en hij bereidt zich voor op een grote internationale doorbraak.

Hovik werd al 3 keer Belgisch kampioen en veroverde 3 keer de Benelux-titel. Hij staat genoteerd op de Europese Ranking. Eerder dit jaar trok hij voor enkele weken naar Australië. In Melbourne versloeg hij een ex-wereldkampioen lichtgewicht op punten. Eind dit jaar vecht Hovik in Izegem voor de Europese titel bij de superfighters. Hij plant ook nog een aantal meetings in de Verenigde Staten.
Hovik Zhamkochyan werd op 8 januari 1982 in het Armeense Echmiadzin geboren. Het is een stad ter grote van Geraardsbergen, op zo’n 12 kilometer van Jerevan.

Hoe verliep je jeugd, Hovik?
Hovik: Ik heb altijd een goede vader en moeder gehad. Ze hebben me altijd heel hard gemotiveerd om veel aan sport te doen. In Armenië is vooral het Grieks-Romeins worstelen populair. Ik was daar als kind bijzonder goed in. Mijn vader was een uitstekende coach en bezorgde me de ideale voorbereiding voor mijn latere sportcarrière.

In de jaren negentig waren de leefomstandigheden in Armenië niet bepaald ideaal, om het zacht uit te drukken.
Hovik: Het was inderdaad een erg woelige periode. In eerste instantie was er nog steeds een sterke Russische invloed aanwezig, waar Armenië moeilijk van loskwam. Iedereen kreeg in het onderwijs het Russisch als tweede taal opgelegd. De meesten waren perfect tweetalig: Armeens en Russisch.
In de jaren negentig vocht Armenië ook een oorlog uit tegen Azerbeidzjan omwille van de enclave Nagorno-Karabach. De oorlog om Nagorno-Karabach duurde tot in juni 1994. Sindsdien vinden er nog wel schietincidenten plaats. Tijdens de oorlog veroverde Armenië 20% van het Azerbeidjaanse grondgebied, waaronder geheel Nagorno-Karabach.

Ondervond je veel leed van de oorlog?
Hovik: We zagen veel gewonden van de oorlog terugkeren. Als kind was dit een bijzonder nare ervaring. Dat beeld zal ik nooit vergeten. De oorlog zorgde ervoor dat de economie zowat tot stilstand kwam. Mijn vader was handelaar in wagens. Mijn moeder werkte in een confectieatelier, dat mijn vader oprichtte.
Het was een hard leven. We werden bovendien ook nog met een aardbeving geconfronteerd. Ik was die dag op school, toen plots alles aan het beven en dansen ging. Ik rende onmiddellijk weg om mijn zus te redden.

Hoe kwam je dan uiteindelijk in België terecht?
Hovik: Mijn vader wou weg uit Armenië. Hij hoorde van landgenoten, dat het aangenaam toeven was in België. De mensen zijn hier heel gastvrij en het is een aangenaam land om te wonen. Zo kwamen we in 1996 met pak en zak terecht in Brussel.

Ga je nog regelmatig naar eigen land terug?
Hovik: Jaarlijks gaan we met de ganse familie naar Armenië op vakantie. We ontmoeten er onze familie en oude vrienden en bekenden. Zo heb ik een oom die 5 keer wereldkampioen gewichtheffen werd en in 1980 Olympisch kampioen in Moskou. Momenteel is hij nationale coach van Australië.

En hoe beviel de eerste kennismaking met onze hoofdstad?
Hovik: Bijzonder onaangenaam. Mijn moeder wou op slag terugkeren. Ze kon zich maar niet aanpassen aan de hinder: het lawaai, de criminaliteit, de norse mensen en vooral aan de vuile buurten. Kort daarna verhuisden we naar Namen. Mijn vader reisde het land af op zoek naar een aangename plaats om te wonen. Zo kwam hij op zekere dag in Geraardsbergen terecht. Deze stad beviel hem zo dat hij onmiddellijk zijn gezin liet overkomen.

Jullie spraken geen woord Nederlands of Frans. Hoe verliep de aanpassing?
Hovik: Heel moeilijk. We hadden heel weinig geld op zak. Mijn vader en moeder mochten aanvankelijk niet werken. Voor mij werd het evenzeer een moeilijk jaar. Ik ging naar de technische school in het centrum van de stad. De communicatie verliep zeer moeilijk en ik werd bovendien heel regelmatig gepest, met een aantal vechtpartijen tot gevolg. Maar na dat jaar verliep alles veel vlotter.

Jullie hebben nu wel jullie draai gevonden?
Hovik: Zeer zeker. Mijn vader werkt nu voor een school. Mijn moeder herstelt kledij voor heel wat winkels. Mijn zus is intussen met een Armeniër getrouwd. Samen hebben ze een huis in de Karmelietenstraat in Geraardsbergen gekocht. Mijn vrouw heb ik tijdens een vakantie in Armenië leren kennen. Ik heb ze naar België meegenomen en we zijn onmiddellijk getrouwd. We hebben een dochter. Ze heet Anna en is 3 jaar oud.

Hoe kwam je in de bokswereld terecht?
Hovik: Ik was aanvankelijk op zoek naar een worstelclub, maar vond die niet. Via via kwam ik in 1997 terecht in de boksclub te Deux-Acren. Ik leerde er Marcel kennen, die me de eerste bokstechnieken bijbracht. Ik trainde als een gek en nog dat jaar mocht ik mijn eerste wedstrijd kampen. Ik won toen van een degelijke bokser die 7 kg zwaarder woog dan ik.
Toen ging alles plots heel snel. In 1999 was ik al Belgisch kampioen bij de junioren. Van 2000 tot 2003 was ik Belgisch kampioen bij de amateurs. In 2003 werd ik prof en in 2006 behaalde ik de Belgische titel bij de lichtgewichten. In 2007 werd ik Belgisch Kampioen bij de superfighters. Ik werd ook drie keer kampioen van de Benelux.
In mijn bokscarrière won ik al 90 wedstrijden, verloor er slechts 4 en strandde eenmaal op een gelijkspel. Sinds 2007 ben ik ongeslagen. Ik won 20 kampen, waarvan 11 met knock-out.

Wat zijn jouw sterktes?
Hovik: Mijn sterktes zijn vooral mijn conditie, inzicht, overzicht, ervaring, karakter en doorzettingsvermogen en ongetwijfeld mijn laagdrempeligheid. Ik leg heel makkelijk contact en kan heel goed mensen motiveren.

Wat vind je van de Belgische bokswereld?
Hovik: Het niveau van het Belgisch boksen is enorm gestegen en heel professioneel geworden. Er zijn veel meer internationale invloeden dan vroeger. De jaarlijkse boksgala in Geraardsbergen neemt daar een belangrijke plaats in.

Je bereidt je voor op een internationale doorbraak?
Hovik: Eind dit jaar vecht ik voor de Europese titel bij de superfighters te Izegem. Het is een sterke tegenstander, maar als ik conditioneel sterk sta, kan ik hem zeker aan. Ik ben technisch sterker en heb meer kracht. Ik boks met beide handen even goed en mijn linkse hoek is dodelijk.

Je investeert ook heel erg veel in jouw club en in nieuw talent.
Hovik: Sinds twee jaar ben ik trainer in een boksclub te Geraardsbergen. We hebben reeds vijftig leden. In de Denderstraat heb ik een huis gekocht. Ik ben van plan om de benedenverdiep als boksclub in te richten.
Ik investeer heel erg veel in mijn club en nieuwe talenten. Zo haalde Soeren Grigorian (16 jaar) een zilveren medaille op het Belgisch kampioenschap bij de junioren. Ook Nele Vanderhaegen (24 jaar) is een belofte. In mijn club is iedereen welkom. Mensen van verschillende religies en culturen ontmoeten elkaar. De sfeer is heel erg vriendschappelijk.

 

MIG

Enjoy The Music!

Nu op de radio

Titel

Artiest

Background